ข้ามไปยังเนื้อหา
โดย TumWebSME
112 views
12 นาที

ออกแบบฟอร์มกรอกข้อมูลบนเว็บ: ป้ายกำกับ ข้อความแจ้งผิด และคีย์บอร์ดมือถือ ที่ทำให้ลูกค้ากรอกจบ

พนักงานออฟฟิศยืนพิงผนังสีเทาอ่อน ก้มดูมือถือด้วยสีหน้าลังเลขณะกรอกฟอร์ม บนภาพมีการ์ดสรุป 6 หลักของช่องกรอก ได้แก่ ป้ายกำกับอยู่เหนือช่อง ข้อความแจ้งผิดต้องบอกวิธีแก้ และช่องเบอร์โทรควรเด้งแป้นโทรศัพท์

เคยกรอกใบประวัติคนไข้ที่คลินิกไหมครับ บางที่พิมพ์ชื่อช่องไว้ในกรอบเป็นตัวหนังสือสีเทาจาง ๆ เช่น "ชื่อ-นามสกุล" "เบอร์โทร" "โรคประจำตัว" พอเริ่มเขียนทับลงไป ตัวหนังสือจาง ๆ ก็หายไปใต้ลายมือเรา เขียนไปได้ครึ่งแผ่นแล้วเงยหน้าตอบพยาบาลสักคำ กลับมาอีกทีต้องเพ่งดูว่าช่องที่เขียนค้างไว้คือช่องอะไร

ฟอร์มบนเว็บหลายเว็บเป็นแบบนั้นทุกวัน ชื่อช่องอยู่ในกล่องเป็นตัวหนังสือสีเทา พอลูกค้าแตะช่องแล้วเริ่มพิมพ์ ชื่อช่องก็หายไปทันที ถ้ากรอกผิด ระบบขึ้นข้อความสีแดงว่า "ข้อมูลไม่ถูกต้อง" โดยไม่บอกว่าผิดตรงไหน และพอแตะช่องเบอร์โทร มือถือดันเด้งคีย์บอร์ดตัวอักษรขึ้นมาแทนแป้นตัวเลข

แต่ละอย่างดูเป็นเรื่องเล็ก แต่ลูกค้าที่มาถึงหน้าฟอร์มคือคนที่ตัดสินใจแล้วว่าอยากติดต่อหรืออยากสั่ง ถ้าเขาหลุดตรงนี้ เราเสียคนที่ใกล้ปิดการขายที่สุด บทความนี้จะพาดูหลักออกแบบฟอร์มกรอกข้อมูลระดับช่องกรอก ที่ใช้ได้กับทุกฟอร์ม ไม่ว่าจะเป็นแบบฟอร์มติดต่อเรา ฟอร์มขอใบเสนอราคา หรือฟอร์มสั่งซื้อ

ลองกรอกฟอร์มของเว็บตัวเองบนมือถือ 3 นาที

ก่อนอ่านต่อ ลองหยิบมือถือขึ้นมาแล้วเปิดฟอร์มบนเว็บของคุณเองครับ ไม่ต้องเปิดจากคอมพิวเตอร์ เพราะลูกค้าส่วนใหญ่กรอกจากมือถือ

ทำสามอย่างนี้

  1. พิมพ์ลงช่องแรกสักครึ่งคำ แล้วถามตัวเองว่ายังเห็นไหมว่าช่องนี้ให้กรอกอะไร

  2. แตะช่องเบอร์โทร ดูว่ามือถือเด้งแป้นตัวเลขขึ้นมา หรือเด้งคีย์บอร์ดตัวอักษรให้ต้องกดสลับเอง

  3. กรอกผิดโดยตั้งใจ เช่น ใส่เบอร์โทรแค่ 5 หลัก หรือเว้นช่องที่ต้องกรอกไว้ แล้วกดส่ง ดูว่าข้อความที่ขึ้นมาบอกให้คุณรู้ไหมว่าต้องแก้อะไร

ถ้าทั้งสามข้อผ่านหมด ฟอร์มของคุณดีกว่าเว็บส่วนใหญ่แล้ว แต่ถ้ามีข้อไหนที่ทำให้คุณต้องหยุดคิดแม้แต่วินาทีเดียว ลูกค้าก็หยุดตรงนั้นเหมือนกัน และลูกค้าไม่ได้มีความอดทนเท่าเจ้าของเว็บครับ

ทำไมช่องกรอกเล็ก ๆ ถึงทำให้ลูกค้าทิ้งฟอร์ม

คนที่เปิดหน้าฟอร์มมักกรอกระหว่างทำอย่างอื่นไปด้วย ยืนรอรถ นั่งพักกลางวัน หรือกำลังคุยงานอยู่อีกหน้าต่างหนึ่ง ความสนใจของเขาถูกขัดจังหวะตลอดเวลา ฟอร์มที่ดีจึงต้องให้เขากลับมากรอกต่อได้โดยไม่ต้องเริ่มใหม่

ปัญหาของช่องกรอกที่ออกแบบไม่ดีคือมันเพิ่มงานให้ลูกค้าทีละนิด ต้องจำว่าช่องนี้คืออะไร ต้องเดาว่ากรอกรูปแบบไหน ต้องกดสลับคีย์บอร์ด ต้องหาว่าผิดตรงไหน แต่ละอย่างกินเวลาไม่กี่วินาที แต่มันรวมกันเป็นความรู้สึกว่า "ยุ่งยาก" และความรู้สึกนี้เองที่ทำให้คนกดปิดหน้าแล้วบอกตัวเองว่าเดี๋ยวค่อยกลับมากรอก ซึ่งส่วนใหญ่ก็ไม่ได้กลับมา

อีกเรื่องที่เจ้าของเว็บมักไม่รู้คือ ลูกค้าที่กรอกไม่ผ่านมักไม่บอกเรา เขาไม่ได้ทักมาว่าฟอร์มใช้ยาก เขาแค่หายไป ในรายงานเราจึงเห็นแค่ว่ามีคนเข้าหน้าฟอร์มเยอะแต่ส่งน้อย โดยไม่รู้ว่าเขาติดอยู่ที่ช่องไหน

6 หลักของช่องกรอกที่ใช้ได้กับทุกฟอร์ม

1. ป้ายกำกับอยู่เหนือช่อง อย่าใช้ placeholder แทน

placeholder คือตัวหนังสือสีเทาที่อยู่ในช่องตอนยังว่าง และหายไปเมื่อเริ่มพิมพ์ ส่วนป้ายกำกับหรือ label คือชื่อช่องที่อยู่นอกกล่องและอยู่ตรงนั้นตลอด

บทความ Placeholders in Form Fields Are Harmful ของ Nielsen Norman Group อธิบายว่าการใช้ placeholder แทนป้ายกำกับทำให้คนที่ถูกขัดจังหวะลืมว่าช่องนั้นต้องกรอกอะไร ตรวจทานสิ่งที่กรอกไปแล้วได้ยาก และพอระบบแจ้งว่ากรอกผิด ก็ต้องลบข้อความออกเพื่อดูว่าช่องนั้นคืออะไร บทความยังชี้ว่าตัวหนังสือสีเทาอ่อนมักมีความต่างของสีกับพื้นหลังน้อยจนอ่านยาก และบางคนเข้าใจผิดว่าเป็นข้อมูลที่กรอกไว้ให้แล้ว เลยข้ามช่องนั้นไป

ฝั่ง GOV.UK Design System ซึ่งเป็นระบบออกแบบของเว็บรัฐบาลอังกฤษ ก็แนะนำไปทางเดียวกัน คือช่องกรอกทุกช่องต้องมีป้ายกำกับที่มองเห็นได้ วางไว้เหนือช่อง เขียนสั้นและตรง และไม่ใช้ placeholder แทนป้ายกำกับหรือคำอธิบาย

วิธีแก้ง่ายมากครับ ย้ายชื่อช่องออกมาไว้เหนือกล่อง ถ้าอยากใส่ตัวอย่างรูปแบบ เช่น "081 234 5678" ให้เขียนเป็นข้อความอธิบายเล็ก ๆ ใต้ป้ายกำกับ ไม่ต้องยัดไว้ในกล่อง

2. บอกให้ชัดว่าช่องไหนต้องกรอก

ลูกค้าไม่ควรต้องรู้ว่าช่องไหนบังคับตอนกดส่งแล้วโดนตีกลับ เขาควรรู้ตั้งแต่ก่อนเริ่มกรอก

หลายเว็บใช้ดอกจันสีแดงบอกช่องบังคับ ซึ่งก็พอใช้ได้ถ้าอธิบายไว้ด้านบนว่าดอกจันแปลว่าอะไร แต่ GOV.UK เลือกอีกทาง ในแนวทางหน้าคำถาม เขาแนะนำให้เติมคำว่า (optional) ต่อท้ายป้ายกำกับของช่องที่ไม่บังคับ และเขียนไว้ตรง ๆ ว่าไม่ให้ใช้ดอกจันบอกช่องบังคับ เหตุผลคือถ้าฟอร์มถามเฉพาะสิ่งที่จำเป็นจริง ช่องส่วนใหญ่ก็ควรเป็นช่องบังคับอยู่แล้ว การบอกเฉพาะช่องที่ข้ามได้จึงชัดกว่า

สำหรับฟอร์มภาษาไทย ใช้คำว่า "(ไม่บังคับ)" ต่อท้ายชื่อช่องก็อ่านง่ายดีครับ จะเลือกแบบดอกจันหรือแบบนี้ก็ได้ ขอแค่ให้ทั้งเว็บใช้แบบเดียวกัน

3. ข้อความแจ้งผิดต้องบอกว่าผิดตรงไหนและต้องแก้ยังไง

มาตรฐานการเข้าถึงเว็บ WCAG 2.2 มีสองข้อที่เกี่ยวกับเรื่องนี้โดยตรง ข้อ 3.3.1 Error Identification ระดับ A กำหนดว่าเมื่อระบบตรวจพบว่ากรอกผิด ต้องระบุว่าช่องไหนผิดและอธิบายเป็นข้อความ ส่วนข้อ 3.3.3 Error Suggestion ระดับ AA กำหนดเพิ่มว่าถ้ารู้วิธีแก้ ก็ต้องบอกวิธีแก้ให้ผู้ใช้ด้วย

แนวทางข้อความแจ้งผิดของ GOV.UK สรุปไว้สั้นกว่านั้นอีก คือบอกว่าเกิดอะไรขึ้นและบอกวิธีแก้ เขายกตัวอย่างข้อความที่ไม่ช่วยอะไรอย่าง "An error occurred" หรือ "This field is required" และแนะนำให้ใช้คำสั่งสำหรับช่องที่ว่าง เช่น "Enter your first name" กับใช้คำอธิบายสำหรับช่องที่กรอกผิดรูปแบบ เช่น บอกว่าชื่อต้องยาวไม่เกินกี่ตัวอักษร

มีอีกสามเรื่องจากแนวทางเดียวกันที่ใช้กับฟอร์มภาษาไทยได้เลย หนึ่ง วางข้อความไว้ติดกับช่องที่ผิด ไม่ใช่ไปรวมไว้ที่เดียวท้ายฟอร์มอย่างเดียว สอง ใช้คำเดียวกับป้ายกำกับ ถ้าป้ายเขียนว่า "เบอร์มือถือ" ข้อความแจ้งผิดก็ควรพูดถึง "เบอร์มือถือ" ไม่ใช่ "หมายเลขโทรศัพท์" และสาม ห้ามล้างข้อมูลที่ลูกค้ากรอกไว้ ทั้งช่องที่ถูกและช่องที่ผิด ให้เขาแก้แค่จุดเดียวได้

4. เลือกคีย์บอร์ดให้ตรงกับช่อง

ข้อนี้เป็นเรื่องที่ลูกค้าสัมผัสได้ทันทีบนมือถือ แต่เจ้าของเว็บที่ทดสอบจากคอมพิวเตอร์มักไม่เคยเห็น

ในโค้ดของฟอร์ม แต่ละช่องกำหนดได้ว่าจะให้มือถือเด้งคีย์บอร์ดแบบไหน เอกสาร inputmode ของ MDN อธิบายว่าค่า tel จะเด้งแป้นโทรศัพท์ที่มีตัวเลข 0 ถึง 9 กับปุ่ม * และ # ค่า numeric เด้งแป้นตัวเลขอย่างเดียว ค่า email เด้งคีย์บอร์ดที่มีปุ่ม @ ให้กดง่าย และค่า decimal เด้งแป้นตัวเลขที่มีจุดทศนิยม

มีกับดักหนึ่งที่ควรรู้ GOV.UK แนะนำให้เลี่ยงการตั้งช่องเป็น type="number" ถ้าไม่มีงานวิจัยกับผู้ใช้ที่ยืนยันว่าจำเป็น เพราะผู้ใช้อาจเลื่อนหน้าจอแล้วเผลอเปลี่ยนตัวเลขในช่องโดยไม่ตั้งใจ ช่องอย่างรหัสไปรษณีย์หรือเลขบัญชี ให้ใช้ช่องข้อความธรรมดาแล้วตั้ง inputmode="numeric" แทน ส่วนเบอร์โทรใช้ type="tel" ได้เลย

คุณไม่ต้องเขียนโค้ดเองครับ แค่บอกทีมเว็บว่า "ช่องเบอร์โทรขอแป้นโทรศัพท์ ช่องอีเมลขอคีย์บอร์ดที่มี @ ช่องรหัสไปรษณีย์ขอแป้นตัวเลข" ทีมที่ทำเว็บเป็นจะเข้าใจทันที

5. ให้มือถือเติมชื่อ เบอร์ ที่อยู่ให้เอง

มือถือและเบราว์เซอร์ทุกวันนี้จำชื่อ เบอร์โทร อีเมล และที่อยู่ของเจ้าของเครื่องไว้ ถ้าฟอร์มบอกเบราว์เซอร์ได้ว่าช่องไหนคืออะไร ลูกค้าแตะครั้งเดียวก็กรอกเสร็จหลายช่อง

สิ่งที่ทำให้เกิดแบบนั้นคือค่า autocomplete ในโค้ดของแต่ละช่อง เอกสาร autocomplete ของ MDN ระบุค่ามาตรฐานไว้ เช่น name สำหรับชื่อเต็ม email สำหรับอีเมล tel สำหรับเบอร์โทร street-address สำหรับที่อยู่ และ postal-code สำหรับรหัสไปรษณีย์

เรื่องนี้ไม่ได้มีแค่ความสะดวก WCAG 2.2 ข้อ 1.3.5 Identify Input Purpose ระดับ AA กำหนดให้ช่องที่ถามข้อมูลของผู้ใช้เองต้องระบุได้ว่าเป็นข้อมูลประเภทไหน หน้าอธิบายของเกณฑ์นี้บอกว่าการเติมข้อมูลอัตโนมัติช่วยคนที่มีปัญหาเรื่องความจำ คนที่อ่านหนังสือลำบาก และคนที่ใช้มือพิมพ์ได้ไม่สะดวก ซึ่งในทางปฏิบัติก็คือช่วยลูกค้าทุกคนที่กรอกฟอร์มด้วยนิ้วโป้งข้างเดียวด้วย

6. ถามเฉพาะสิ่งที่ใช้จริง

ข้อสุดท้ายไม่ต้องแตะโค้ดเลยครับ ไล่ดูฟอร์มทีละช่องแล้วถามว่า "ถ้าลูกค้าไม่กรอกช่องนี้ ทีมเราทำงานต่อได้ไหม" ถ้าได้ ช่องนั้นควรเป็นช่องไม่บังคับ หรือตัดทิ้งไปเลย

ช่องที่มักถูกถามเกินจำเป็นในฟอร์มติดต่อของธุรกิจไทย ได้แก่ ที่อยู่เต็มทั้งที่ยังไม่ได้ส่งของ ชื่อบริษัทสำหรับลูกค้าที่เป็นบุคคลทั่วไป และช่อง "ทราบข่าวจากที่ไหน" ที่ไม่มีใครเอาไปใช้ ทุกช่องที่ตัดได้คือเวลาที่คืนให้ลูกค้า และยังแปลว่าเราเก็บข้อมูลส่วนบุคคลน้อยลงด้วย ซึ่งสอดคล้องกับเรื่อง PDPA ที่ผมเล่าไว้ในบทความ PDPA กับฟอร์มติดต่อบนเว็บไซต์ธุรกิจ

ข้อความแจ้งผิด ก่อนและหลังแก้

ลองดูตัวอย่างข้อความที่เจอบ่อยในฟอร์มภาษาไทย เทียบกับข้อความที่บอกลูกค้าได้ว่าต้องทำอะไรต่อ

ช่อง

ข้อความที่เจอบ่อย

ข้อความที่บอกวิธีแก้

เบอร์มือถือ

ข้อมูลไม่ถูกต้อง

กรอกเบอร์มือถือ 10 หลัก เช่น 0812345678

อีเมล

Invalid email

กรอกอีเมลให้มีเครื่องหมาย @ เช่น name@example.com

ชื่อ-นามสกุล

กรุณากรอกข้อมูลให้ครบ

กรอกชื่อ-นามสกุล

รายละเอียดงาน

เกิดข้อผิดพลาด

เล่ารายละเอียดงานสั้น ๆ ไม่เกิน 500 ตัวอักษร

สังเกตว่าข้อความฝั่งขวาใช้คำเดียวกับชื่อช่อง ขึ้นต้นด้วยสิ่งที่ลูกค้าต้องทำ และไม่มีคำว่า "ไม่ถูกต้อง" ที่ฟังเหมือนกำลังตำหนิ ลูกค้าไม่ได้ทำผิดครับ เขาแค่ยังไม่รู้ว่าระบบต้องการรูปแบบไหน

"placeholder ทำให้ฟอร์มดูสะอาดและประหยัดที่"

ข้อนี้จริงครับ ผมไม่เถียงเลย ฟอร์มที่ไม่มีป้ายกำกับอยู่เหนือช่องดูโปร่งกว่า สั้นกว่า และบนมือถือที่จอเล็ก ทุกบรรทัดที่ประหยัดได้ก็มีค่า นักออกแบบหลายคนเลือกแบบนี้ด้วยเหตุผลที่ฟังขึ้น

แต่ความสะอาดนั้นสวยอยู่แค่ตอนที่ฟอร์มยังว่าง พอลูกค้ากรอกไปสามช่อง หน้าฟอร์มจะเหลือแต่ข้อมูลที่เขาพิมพ์โดยไม่มีชื่อช่องกำกับ ถ้าเขาต้องย้อนกลับมาตรวจก่อนกดส่ง ก็ต้องเดาเอาจากเนื้อหาว่าช่องไหนคืออะไร ทางกลางที่ NN/g พูดถึงคือป้ายกำกับแบบลอย ที่เริ่มต้นอยู่ในช่องแล้วเลื่อนขึ้นไปอยู่ด้านบนเมื่อเริ่มพิมพ์ ซึ่งดีกว่า placeholder อย่างเดียว แต่ถ้ามีพื้นที่พอ ป้ายกำกับที่อยู่นอกช่องตลอดเวลาก็ยังชัดที่สุด

"ฟอร์มเรามีแค่ 3 ช่อง ไม่ต้องคิดเยอะ"

ฟอร์มสั้นได้เปรียบจริงครับ และถ้าฟอร์มของคุณมีแค่ชื่อ เบอร์ และข้อความ คุณตัดช่องที่ไม่จำเป็นมาแล้วอย่างดี

แต่สามช่องนั้นมักเป็นสามช่องที่สำคัญที่สุด ถ้าช่องเบอร์โทรเด้งคีย์บอร์ดตัวอักษร ลูกค้าต้องกดสลับเอง ถ้าเขากรอกเบอร์ขาดไปหนึ่งหลักแล้วระบบขึ้นแค่ "ข้อมูลไม่ถูกต้อง" เขาอาจไม่เห็นว่าผิดตรงไหน และถ้าเขาส่งผ่านไปทั้งที่เบอร์ผิด ทีมขายก็โทรกลับไม่ได้ ฟอร์มยิ่งสั้น แต่ละช่องยิ่งต้องทำงานให้ดี เพราะไม่มีช่องอื่นช่วยให้ติดต่อลูกค้าคนนั้นได้อีก

ทำไมแก้ตอนนี้คุ้มกว่ารอทำเว็บใหม่

หลายคนคิดว่าเรื่องฟอร์มรอไว้แก้ตอนรีดีไซน์เว็บทั้งเว็บทีเดียว แต่ทั้ง 6 หลักในบทความนี้เป็นการแก้ที่ระดับช่องกรอก ไม่ต้องเปลี่ยนหน้าตาเว็บ ไม่ต้องเปลี่ยนระบบหลังบ้าน ทีมเว็บแก้ได้ในเวลาไม่นาน

ระหว่างที่รอรีดีไซน์ ทุกวันที่ฟอร์มยังใช้ยาก คือทุกวันที่มีลูกค้าบางคนกดปิดหน้าไปเงียบ ๆ และเมื่อถึงวันที่ทำเว็บใหม่จริง คุณจะมีตัวเลขก่อนและหลังแก้ไว้เทียบ รู้ว่าอะไรได้ผล แทนที่จะเริ่มจากการเดา

ฉบับขั้นต่ำที่ทีมเว็บแก้ได้ในวันเดียว

ถ้าเวลาน้อย ให้เริ่มจากสี่อย่างนี้ก่อน

  • ย้ายชื่อช่องทุกช่องออกมาไว้เหนือกล่อง

  • ตั้งช่องเบอร์โทรให้เด้งแป้นโทรศัพท์ และช่องอีเมลให้เด้งคีย์บอร์ดที่มี @

  • เขียนข้อความแจ้งผิดของแต่ละช่องใหม่ให้บอกวิธีแก้ โดยใช้คำเดียวกับชื่อช่อง

  • ใส่ค่า autocomplete ให้ช่องชื่อ เบอร์โทร อีเมล และที่อยู่

สี่อย่างนี้ไม่เปลี่ยนหน้าตาเว็บให้คนสังเกตเห็น แต่ลูกค้าที่กรอกฟอร์มจะรู้สึกได้ทันทีว่ากรอกง่ายขึ้น

ถ้าตอนนี้ร้านคุณยังรับข้อมูลผ่าน Google Form อยู่ หลายข้อในนี้ปรับได้จำกัด เพราะหน้าตาและโค้ดของฟอร์มเป็นของ Google เรื่องว่าเมื่อไหร่ถึงคุ้มที่จะย้ายมาใช้ฟอร์มบนเว็บของตัวเอง ผมเล่าไว้ในบทความ Google Form รับออเดอร์ดีพอไหมครับ

ตัวอย่างจริงที่เปิดดูได้

ถ้าอยากเห็นฟอร์มที่ทำตามหลักเหล่านี้ทุกข้อ ลองเปิด GOV.UK Design System ดูครับ หน้าช่องกรอกข้อความและหน้าข้อความแจ้งผิดมีตัวอย่างให้กดลองได้จริง เห็นทั้งป้ายกำกับเหนือช่อง ข้อความอธิบายใต้ป้าย และข้อความแจ้งผิดสีแดงที่ติดกับช่อง ระบบนี้ออกแบบมาให้คนทั้งประเทศใช้ ตั้งแต่วัยรุ่นจนถึงผู้สูงอายุ จึงเป็นตัวอย่างที่ดีของฟอร์มที่ต้องใช้ได้กับทุกคน

อีกแหล่งที่เปิดดูได้ฟรีคือหน้าอธิบายเกณฑ์ WCAG 2.2 ของ W3C ซึ่งเป็นหน่วยงานที่ดูแลมาตรฐานเว็บ แต่ละหน้ามีตัวอย่างวิธีทำที่ผ่านเกณฑ์และตัวอย่างที่ไม่ผ่าน เหมาะกับการส่งให้ทีมเว็บอ่านประกอบเวลาคุยกันว่าจะแก้อะไร

เคสจากงานของเราเอง: มาตัง คอสเมติก

ในงานของทีม TumWebSME เคสที่เกี่ยวกับเรื่องนี้ที่สุดคือเว็บของบริษัท มาตัง คอสเมติก ผู้ผลิตเครื่องสำอาง ในหน้าผลงานของเราระบุว่าเว็บนี้มีระบบแบบฟอร์มขอคำปรึกษาและใบเสนอราคา ที่ออกแบบมาเพื่อเปลี่ยนผู้เยี่ยมชมให้เป็นคู่ค้า

ฟอร์มแบบนี้คือจุดที่หลักทั้ง 6 ข้อมีผลมากที่สุด เพราะคนที่กรอกคือคนที่สนใจจะเป็นคู่ค้าจริง และข้อมูลในฟอร์มคือสิ่งที่ทีมขายใช้ติดต่อกลับ ถ้าเบอร์โทรผิดหนึ่งหลักเพราะคีย์บอร์ดไม่สะดวก หรือคนกรอกถอดใจกลางทางเพราะไม่รู้ว่าช่องไหนบังคับ ธุรกิจเสียคู่ค้าไปหนึ่งรายโดยไม่มีใครรู้ตัว

แผนห้าขั้นสำหรับสัปดาห์นี้

  1. ทำแบบทดสอบ 3 นาทีด้านบนกับทุกฟอร์มบนเว็บ ทั้งฟอร์มติดต่อ ฟอร์มขอใบเสนอราคา และฟอร์มสั่งซื้อ

  2. จดว่าฟอร์มไหนใช้ placeholder แทนป้ายกำกับ ช่องไหนเด้งคีย์บอร์ดผิด และข้อความแจ้งผิดข้อไหนไม่บอกวิธีแก้

  3. ไล่ทุกช่องด้วยคำถาม "ถ้าลูกค้าไม่กรอก ทีมเราทำงานต่อได้ไหม" แล้วตัดหรือเปลี่ยนเป็นช่องไม่บังคับ

  4. เขียนข้อความแจ้งผิดใหม่ของแต่ละช่อง แล้วส่งรายการทั้งหมดให้ทีมเว็บแก้ในรอบเดียว

  5. หลังแก้เสร็จ ชวนคนที่ไม่เคยเห็นเว็บของคุณมาลองกรอกบนมือถือของเขาเอง แล้วดูว่าเขาติดตรงไหน

ข้อ 5 ไม่ต้องจ้างใครครับ คนในครอบครัวหรือเพื่อนก็ได้ วิธีทดสอบแบบนี้ผมเล่าไว้ละเอียดในบทความส่งเว็บให้พ่อแม่ลองใช้ 5 นาที

วัดผลยังไงว่าแก้แล้วได้ผล

ตัวชี้วัดแรกคืออัตราการกรอกจบ เอาจำนวนครั้งที่ส่งฟอร์มสำเร็จ หารด้วยจำนวนคนที่เปิดหน้าฟอร์ม เทียบช่วงก่อนแก้กับหลังแก้ในระยะเวลาที่เท่ากัน ถ้าเว็บติดตั้ง Google Analytics 4 ไว้แล้ว ทีมเว็บตั้งให้นับการส่งฟอร์มสำเร็จได้

ตัวชี้วัดที่สองคือคุณภาพของข้อมูลที่ได้ นับว่าเดือนหนึ่งมีกี่รายที่เบอร์โทรใช้ไม่ได้หรืออีเมลส่งไม่ถึง ตัวเลขนี้ควรลดลงหลังจากแก้คีย์บอร์ดและข้อความแจ้งผิด

ตัวชี้วัดที่สามคือพฤติกรรมบนหน้าฟอร์ม ถ้าอยากเห็นว่าลูกค้าติดอยู่ที่ช่องไหน เครื่องมือฟรีอย่าง Microsoft Clarity บันทึกให้เห็นได้ว่าคนกดซ้ำ ๆ หรือหยุดนิ่งที่จุดไหน วิธีตั้งค่าและเรื่องที่ต้องปิดบังข้อมูลก่อนเริ่มบันทึก ผมเขียนไว้ในบทความ Microsoft Clarity คืออะไร

กลับไปที่ใบประวัติคนไข้

คลินิกที่ใส่ใจคนไข้มักแก้ใบประวัติแบบง่าย ๆ คือพิมพ์ชื่อช่องไว้นอกกรอบให้ชัด เขียนตัวอย่างไว้ใต้ช่องที่ชอบกรอกผิด และมีพยาบาลคอยบอกว่าช่องไหนข้ามได้ คนไข้ไม่ได้รู้สึกว่าใบประวัติสวยขึ้น แต่กรอกเสร็จเร็วขึ้นโดยไม่ต้องถามใคร

ฟอร์มบนเว็บก็เหมือนกันครับ ลูกค้าไม่ได้มาชมฟอร์ม เขามาเพื่อติดต่อเรา ป้ายกำกับที่อยู่ตลอด ข้อความที่บอกวิธีแก้ และคีย์บอร์ดที่ถูกช่อง คือการทำให้เขาไปถึงปุ่มส่งได้โดยไม่ต้องหยุดคิด แล้วเราจะได้คุยกับคนที่ตั้งใจมาหาเราจริง ๆ

อยากให้เราช่วยดูฟอร์มบนเว็บของคุณไหม

ส่งลิงก์เว็บมาให้เราได้เลยครับ เราจะช่วยดูว่าฟอร์มติดต่อหรือฟอร์มสั่งซื้อของคุณติดอยู่ที่ช่องไหน และควรแก้อะไรก่อน ปรึกษาครั้งแรกไม่มีค่าใช้จ่าย

ดูบริการและแพ็กเกจทั้งหมดได้ที่ หน้าแพ็กเกจของ TumWebSME


ช่องทางการติดตาม TumWebSME

ติดตามสาระความรู้เรื่องการทำเว็บไซต์และการตลาดออนไลน์ได้ที่:

ติดต่องานและสอบถามบริการ

  • 088-983-9386 (คุณพลอย)

  • 099-856-3198 (คุณแสนนาน)

คำค้นหา:

ออกแบบฟอร์มกรอกข้อมูล
ฟอร์มกรอกข้อมูลออนไลน์
แบบฟอร์มติดต่อเรา

FAQ: คำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับบทความนี้

รวมคำถามและคำตอบที่ช่วยให้คุณเข้าใจเนื้อหาในบทความนี้ได้ดียิ่งขึ้น

ป้ายกำกับคือชื่อช่องที่อยู่นอกกล่องและเห็นตลอด ส่วน placeholder คือตัวหนังสือสีเทาในกล่องที่หายไปเมื่อเริ่มพิมพ์ครับ ทั้ง Nielsen Norman Group และ GOV.UK แนะนำให้ทุกช่องมีป้ายกำกับที่มองเห็นได้ และไม่ใช้ placeholder แทนป้ายกำกับ ถ้าอยากใส่ตัวอย่างรูปแบบการกรอก ให้เขียนเป็นข้อความอธิบายเล็ก ๆ ใต้ป้ายกำกับ จะอ่านได้ตลอดแม้ลูกค้าพิมพ์ไปแล้ว

ให้บอกว่าช่องไหนผิดและต้องแก้อย่างไรครับ ซึ่งตรงกับมาตรฐาน WCAG 2.2 ข้อ 3.3.1 และ 3.3.3 เช่น แทนที่จะเขียนว่า ข้อมูลไม่ถูกต้อง ให้เขียนว่า กรอกเบอร์มือถือ 10 หลัก เช่น 0812345678 วางข้อความไว้ติดกับช่องที่ผิด ใช้คำเดียวกับชื่อช่อง และอย่าล้างข้อมูลที่ลูกค้ากรอกไว้แล้ว

ใช้ tel ครับ เอกสาร MDN ระบุว่าแบบนี้มือถือจะเด้งแป้นโทรศัพท์ที่มีตัวเลขพร้อมปุ่ม * และ # ส่วน type number นั้น GOV.UK แนะนำให้เลี่ยงถ้าไม่มีงานวิจัยกับผู้ใช้ยืนยันว่าจำเป็น เพราะผู้ใช้อาจเลื่อนหน้าจอแล้วเผลอเปลี่ยนตัวเลขในช่อง ช่องตัวเลขอื่น ๆ อย่างรหัสไปรษณีย์ให้ใช้ช่องข้อความธรรมดาแล้วตั้ง inputmode เป็น numeric แทน

ใช้ได้ถ้าอธิบายไว้ด้านบนว่าดอกจันแปลว่าอะไรครับ แต่ GOV.UK เลือกอีกทาง คือเติมคำว่า optional ต่อท้ายเฉพาะช่องที่ไม่บังคับ และไม่ใช้ดอกจันบอกช่องบังคับเลย เพราะฟอร์มที่ถามเฉพาะสิ่งจำเป็นจะมีช่องบังคับเป็นส่วนใหญ่อยู่แล้ว สำหรับฟอร์มภาษาไทย ใช้คำว่า ไม่บังคับ ต่อท้ายชื่อช่องก็ได้ ขอแค่ใช้แบบเดียวกันทั้งเว็บ

สำหรับช่องอย่างชื่อ เบอร์โทร อีเมล และที่อยู่ ไม่ควรปิดครับ WCAG 2.2 ข้อ 1.3.5 กำหนดให้ช่องที่ถามข้อมูลของผู้ใช้ระบุประเภทข้อมูลได้ เพื่อให้เบราว์เซอร์ช่วยเติมให้ ซึ่งช่วยคนที่มีปัญหาเรื่องความจำหรือพิมพ์ไม่สะดวก ส่วนช่องรหัสผ่าน เอกสาร MDN ระบุว่าเบราว์เซอร์อาจไม่ทำตามค่า off บนหน้าเข้าสู่ระบบอยู่แล้ว เพื่อรองรับโปรแกรมจัดการรหัสผ่าน

ปรับได้บางส่วนครับ เช่น ตั้งคำถามให้ชัด ตัดคำถามที่ไม่ใช้ และกำหนดว่าข้อไหนต้องตอบ แต่หน้าตาของช่อง คีย์บอร์ดที่มือถือเด้งขึ้นมา ค่า autocomplete และข้อความแจ้งผิดส่วนใหญ่ถูกกำหนดโดย Google ถ้าฟอร์มนั้นเป็นช่องทางหลักที่ลูกค้าใหม่ใช้ติดต่อหรือสั่งซื้อ การมีฟอร์มบนเว็บของตัวเองจะคุมรายละเอียดเหล่านี้ได้ครบกว่า

ปรึกษาฟรี

เรายินดีให้คำปรึกษา บริการทำเว็บไซต์และระบบ เพื่อเป็นเครื่องมือในการต่อยอดธุรกิจของคุณ

ที่อยู่ : บริษัท ซูเปอร์เดฟจำกัด 89 รามคำแหง 82 ถนนรามคำแหง แขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ 10240 กทม.

เวลาทำการ : 09:00 - 21:00 (เปิดทุกวัน)

หรือติดตามเรา

FacebookInstagram
TikTok

ให้เราติดต่อหาคุณ

กรอกชื่อ อีเมล และเบอร์โทรให้ครบ ติ๊กยินยอม และรอผลตรวจบอทก่อนกดส่ง