ขายผักออนไลน์ หน้าสินค้าควรบอกอะไร ให้ลูกค้ากล้าซื้อแม้มีข่าวอาหารปนเปื้อน

ลองนึกถึงแม่ค้าผักเจ้าประจำของคุณที่ตลาดเช้าดูครับ เธอจำได้ว่าบ้านคุณชอบผักบุ้งยอดอ่อน รู้ว่าคุณมาซื้อทุกวันเสาร์ และถ้าวันไหนผักที่รับมาจากสวนเจ้าหนึ่งไม่สวย เธอจะบอกตรงๆ ว่า "วันนี้เอาของอีกเจ้าไปก่อนนะ ล็อตนี้ไม่ค่อยดี" คุณเลยกล้าซื้อจากเธอทุกครั้ง โดยไม่ต้องยืนพลิกผักดูทีละกำ

ความเชื่อใจแบบนี้ไม่ได้มาจากราคาถูกที่สุดในตลาดนะครับ มันมาจากสองอย่างเล็กๆ คือเธอรู้ว่าของมาจากไหน และเธอจำได้ว่าใครซื้ออะไรไป

ปลายเดือนตุลาคม 2569 มีข่าวแชร์กันว่าสถาบันอาหารตรวจพบเชื้อลิสทีเรียในเห็ดเข็มทองดิบ ถ้าย้อนไปดูต้นทาง บทความของสถาบันอาหารเรื่องเชื้อก่อโรคกับเห็ดเข็มทองดิบ เขียนไว้ว่าเก็บตัวอย่างเห็ดเข็มทองดิบ 5 ตัวอย่าง จาก 4 ยี่ห้อที่วางขายในเขตกรุงเทพฯ และพบเชื้อ Listeria monocytogenes ทั้ง 5 ตัวอย่าง หน้ารายการบทความของสถาบันระบุวันเผยแพร่ไว้เป็น 19 เมษายน 2567 ข่าวรอบนี้จึงเป็นผลตรวจเดิมที่ถูกหยิบกลับมาพูดถึงอีกครั้ง และตัวอย่าง 5 ตัวอย่างก็น้อยเกินกว่าจะบอกได้ว่าเห็ดในตลาดปนเปื้อนมากแค่ไหน

แต่สำหรับคนที่ขายผักหรือเห็ดออนไลน์ คำถามที่ลูกค้าพิมพ์เข้ามาในแชทวันนั้นไม่ได้สนใจจำนวนตัวอย่างหรอกครับ เขาอยากรู้แค่ว่า "ของร้านนี้มาจากไหน แล้วที่ฉันซื้อไปเมื่อวานล่ะ" บทความนี้ผมจะชวนดูว่าหน้าสินค้าและระบบหลังร้านของคุณควรตอบคำถามสองข้อนี้ได้ยังไง ส่วนเรื่องความปลอดภัยของอาหารเอง ขอให้ยึดคำแนะนำของสถาบันอาหารและ อย. เป็นหลักนะครับ เราเป็นทีมทำเว็บ ไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านอาหาร

ลองตอบ 3 คำถามนี้ดูก่อน ใช้เวลาไม่ถึง 3 นาที

สมมติว่าพรุ่งนี้มีข่าวเกี่ยวกับสินค้าที่ร้านคุณขายอยู่ ไม่ต้องเป็นเห็ดก็ได้ จะเป็นผักสลัด ถั่วงอก หรือผลไม้ตัดแต่งก็ได้ทั้งนั้น ลองตอบตัวเองตรงๆ ดูครับ

ข้อแรก ถ้าลูกค้าถามว่าของล็อตที่เขาได้รับมาจากฟาร์มไหน รับเข้าร้านวันไหน คุณตอบได้ภายในห้านาทีไหม หรือต้องไปไล่ดูใบส่งของในกล่องเอกสาร

ข้อที่สอง ถ้าคุณอยากส่งข้อความหาเฉพาะลูกค้าที่ซื้อสินค้าตัวนั้นในสัปดาห์ที่ผ่านมา คุณรู้ไหมว่ามีใครบ้าง และติดต่อเขาทางไหน

ข้อที่สาม ลูกค้าใหม่ที่เพิ่งเห็นข่าวแล้วเข้ามาดูร้านคุณครั้งแรก เขาจะเจอข้อมูลอะไรบนหน้าสินค้าที่ทำให้กล้ากดสั่ง

ถ้าตอบได้ครบทั้งสามข้อ ร้านคุณเตรียมตัวมาดีกว่าร้านส่วนใหญ่แล้วครับ ถ้ายังติดอยู่สักข้อ ส่วนที่เหลือของบทความนี้เขียนมาเพื่อคุณเลย

หน้าสินค้าที่ดีทำหน้าที่แทนแม่ค้าเจ้าประจำ

บนแผงในตลาด ลูกค้าถามแม่ค้าได้ทันที แต่บนหน้าเว็บ ลูกค้าถามได้แค่สิ่งที่คุณเขียนไว้ หน้าสินค้าจึงต้องตอบคำถามที่ลูกค้าจะถามก่อนเขาจะถามครับ

บอกว่าของมาจากไหน ให้ชัดพอที่ลูกค้าจะเช็กได้

คำว่า "ผักสดจากสวน" ฟังดูดีครับ แต่ลูกค้าเอาไปเช็กอะไรไม่ได้เลย ลองเปลี่ยนเป็นชื่อจังหวัดหรือชื่อฟาร์มที่คุณรับมาจริง ถ้าเป็นสินค้านำเข้าก็บอกประเทศต้นทาง ถ้าฟาร์มได้มาตรฐานอย่าง GAP หรือ Organic Thailand ก็ใส่ไว้ด้วย ข้อมูลพวกนี้คุณมีอยู่แล้วในใบส่งของ แค่ยังไม่เคยยกขึ้นมาไว้บนหน้าเว็บ

บอกวันรับเข้าหรือเลขล็อต

ผักสดเปลี่ยนล็อตทุกไม่กี่วัน การแสดงวันที่รับเข้าร้านหรือเลขล็อตที่กำลังขายอยู่ช่วยลูกค้าได้สองทางครับ เขารู้ว่าของสดแค่ไหน และถ้าวันหนึ่งมีปัญหากับล็อตใดล็อตหนึ่ง ทั้งคุณและลูกค้าจะคุยกันด้วยภาษาเดียวกัน ไม่ต้องเดาว่า "ที่ซื้อเมื่อต้นเดือน" คือล็อตไหน

บอกวิธีเก็บและวิธีปรุงที่ถูกต้อง โดยชี้ไปที่ต้นทาง

สินค้าบางอย่างคนชอบกินดิบหรือลวกแค่แป๊บเดียว เห็ดเข็มทองในหม้อชาบูก็เป็นตัวอย่างที่ดีครับ หน้าสินค้าเป็นที่ที่ดีที่สุดที่จะบอกลูกค้าว่าควรเก็บที่อุณหภูมิเท่าไหร่ และควรปรุงให้สุกก่อนกิน แต่ตัวเลขอุณหภูมิและเวลาให้ยกมาจากหน่วยงานที่ออกคำแนะนำ พร้อมใส่ลิงก์ไปหาต้นทาง อย่าเขียนตัวเลขเองจากความจำ เพราะแม้แต่ข่าวที่รายงานเรื่องเห็ดเข็มทองรอบนี้ก็ยังอ้างตัวเลขอุณหภูมิไม่ตรงกับหน้าเว็บของสถาบันอาหารเลยครับ

บอกว่าถ้ามีปัญหา ร้านจะติดต่อลูกค้าทางไหน

ประโยคสั้นๆ อย่าง "หากสินค้าล็อตใดมีปัญหา ร้านจะแจ้งลูกค้าที่สั่งล็อตนั้นทาง LINE และอีเมลภายในวันเดียวกัน" ทำให้ลูกค้ารู้สึกว่ามีคนดูแลอยู่ แต่เขียนได้ก็ต่อเมื่อระบบหลังร้านทำแบบนั้นได้จริงนะครับ ซึ่งพาเรามาถึงส่วนที่มองไม่เห็นจากหน้าเว็บ

ส่วนที่ลูกค้ามองไม่เห็น แต่สำคัญที่สุดในวันที่มีข่าว

แม่ค้าในตลาดจำลูกค้าได้ด้วยความจำ ร้านออนไลน์ที่มีออเดอร์วันละหลายสิบรายการจำแบบนั้นไม่ไหวครับ สิ่งที่ทำหน้าที่แทนความจำคือการผูกข้อมูลสามอย่างเข้าด้วยกันตั้งแต่ตอนแพ็กของ ได้แก่ เลขคำสั่งซื้อ สินค้าแต่ละรายการในออเดอร์นั้นมาจากล็อตไหน และช่องทางติดต่อลูกค้าที่เขายินยอมให้ใช้

ถ้าสามอย่างนี้อยู่ด้วยกัน วันที่ต้องแจ้งเตือน คุณแค่ค้นว่า "ล็อต 1027 ส่งไปให้ใครบ้าง" แล้วได้รายชื่อออกมาในไม่กี่วินาที ส่งข้อความหาเฉพาะคนกลุ่มนั้น ไม่ต้องประกาศทั้งเพจจนลูกค้าที่ไม่เกี่ยวข้องตกใจไปด้วย

ถ้าสามอย่างนี้กระจายอยู่คนละที่ ออเดอร์อยู่ในแชท ใบส่งของอยู่ในกล่อง รายชื่อลูกค้าอยู่ในโทรศัพท์ของแอดมินแต่ละคน การตอบคำถามเดียวกันอาจกินเวลาทั้งวัน และระหว่างนั้นข่าวก็เดินเร็วกว่าคุณไปแล้ว

ระบบแบบนี้ไม่จำเป็นต้องซับซ้อนครับ สำหรับร้านเล็ก แค่มีช่องให้คนแพ็กของเลือกเลขล็อตตอนกดยืนยันการจัดส่ง ข้อมูลก็เริ่มสะสมแล้ว

ข้อความแจ้งลูกค้าควรหน้าตาแบบไหน

หลายร้านรู้ว่าควรแจ้งลูกค้า แต่พอถึงวันจริงกลับนั่งพิมพ์อยู่นานเพราะกลัวพูดผิด ทั้งกลัวลูกค้าตกใจเกินเหตุ และกลัวดูเหมือนปิดบังอะไรอยู่ ทางที่ดีคือเตรียมโครงข้อความไว้ตั้งแต่วันที่ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นครับ

ข้อความที่ดีมักตอบสี่เรื่องในไม่กี่บรรทัด เริ่มจากบอกให้ชัดว่าเกี่ยวกับสินค้าตัวไหน ล็อตไหน ส่งถึงลูกค้าวันไหน ลูกค้าจะได้เทียบกับของที่อยู่ในตู้เย็นได้ทันที จากนั้นเล่าว่าเกิดอะไรขึ้นตามที่ร้านรู้จริง ณ ตอนนั้น ถ้ายังไม่รู้ก็บอกว่ายังไม่รู้และกำลังตรวจสอบ ต่อด้วยสิ่งที่ร้านจะทำให้ เช่น คืนเงินหรือส่งของล็อตใหม่ให้ แล้วปิดด้วยการชี้ไปที่คำแนะนำของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง แทนที่ร้านจะเขียนคำแนะนำด้านสุขภาพขึ้นมาเอง

ตัวอย่างประโยคเปิดที่ใช้ได้ เช่น "เรียนลูกค้าที่สั่งเห็ดเข็มทองล็อต 1027 ซึ่งจัดส่งวันที่ 27 ต.ค. ร้านขอแจ้งให้ทราบก่อนนะครับ" ประโยคเดียวนี้ทำให้ลูกค้ารู้ทันทีว่าข้อความนี้เกี่ยวกับเขาจริงๆ และลูกค้าที่ไม่ได้รับข้อความก็ไม่ต้องกังวลไปด้วย ซึ่งทำได้ก็เพราะร้านผูกล็อตกับออเดอร์ไว้ตั้งแต่แรกนั่นเองครับ

ตัวอย่างจากประกาศเรียกคืนจริง

เพื่อให้เห็นภาพว่าข้อมูลล็อตสำคัญแค่ไหน ลองดูประกาศจากสหรัฐอเมริกาครับ เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม 2569 สำนักงานอาหารและยาสหรัฐฯ (US FDA) เผยแพร่ ประกาศเรียกคืนเห็ดเข็มทองขนาด 150 กรัม ของบริษัท HH Fresh Trading จำนวน 120 ลัง ที่กระจายไปยังผู้ค้าส่งในรัฐเท็กซัสและฟลอริดา หลังห้องแล็บของกรมอนามัยรัฐฟลอริดาตรวจพบ Listeria monocytogenes ประกาศระบุว่ายังไม่มีรายงานผู้ป่วย

สิ่งที่น่าสังเกตคือวิธีที่ประกาศบอกให้ผู้บริโภครู้ว่าสินค้าของตัวเองเกี่ยวหรือไม่ ประกาศระบุรหัสสินค้าไว้ แต่ไม่มีเลขล็อต และสิ่งที่ผู้บริโภคทำได้คือนำสินค้ากลับไปคืนที่ร้านที่ซื้อมาเพื่อรับเงินคืน แปลว่าคนที่จะรู้ตัวต้องเป็นคนที่บังเอิญเห็นประกาศ แล้วยังเก็บถุงเห็ดไว้ให้ดูรหัสได้

ตอนนี้ลองนึกถึงร้านออนไลน์ที่ขายเห็ดล็อตเดียวกันนี้ ถ้าร้านผูกออเดอร์กับล็อตไว้ ร้านจะรู้ทันทีว่าส่งไปให้ใครบ้าง และติดต่อลูกค้าก่อนที่ลูกค้าจะต้องไปเจอข่าวเอง นี่คือแม่ค้าเจ้าประจำในเวอร์ชันออนไลน์ครับ

"ขายผ่าน LINE กับเพจก็ขายได้อยู่แล้ว"

ได้จริงครับ ผมไม่เถียงเลย ร้านผักออนไลน์หลายร้านโตมาจากแชทล้วนๆ ลูกค้าคุ้นเคย แอดมินตอบไว ปิดการขายได้ดีด้วย

สิ่งที่แชทไม่ได้ออกแบบมาให้ทำ คือการค้นย้อนหลังแบบมีโครงสร้าง ถ้าออเดอร์ทั้งหมดอยู่ในแชท คำถามอย่าง "เดือนนี้ใครสั่งเห็ดไปบ้าง" ต้องให้คนนั่งไล่อ่านทีละห้อง ยิ่งมีแอดมินหลายคนก็ยิ่งยาก เว็บร้านที่มีระบบคำสั่งซื้อของตัวเองไม่ได้มาแทนแชทนะครับ มันมาช่วยเก็บข้อมูลที่แชทเก็บให้ไม่ได้ ลูกค้าจะยังทักแชทเหมือนเดิมก็ได้ แค่ออเดอร์ไปจบในระบบที่ค้นได้ ถ้าคุณอยากชั่งว่าร้านคุณถึงจุดที่ควรมีระบบแล้วหรือยัง ทีมเราเคยเขียนสัญญาณที่บอกว่าธุรกิจโตเกิน Excel กับ LINE แล้วไว้ ลองเช็กดูได้ครับ

สิ่งที่เว็บช่วยไม่ได้ ต้องพูดกันตรงๆ

เว็บไซต์ไม่ได้ทำให้ผักสะอาดขึ้นครับ ความปลอดภัยของอาหารเกิดจากการปลูก การเก็บ การขนส่ง และการรักษาอุณหภูมิตลอดทาง ซึ่งเป็นงานของฟาร์ม ของร้าน และอยู่ภายใต้มาตรฐานของหน่วยงานที่ดูแล

สิ่งที่เว็บช่วยได้มีแค่สองอย่าง คือบอกลูกค้าอย่างตรงไปตรงมาว่าของมาจากไหนและควรดูแลยังไง กับช่วยให้ร้านติดต่อลูกค้าที่เกี่ยวข้องได้เร็วเมื่อมีปัญหา ถ้าร้านไหนเอาเว็บไปพูดเหมือนว่าทำให้สินค้าปลอดภัย นั่นเกินความจริงไปแล้ว และลูกค้าที่ฉลาดจะรู้สึกได้ครับ

เรื่องฉลาก การขออนุญาต และข้อกำหนดการขายอาหารออนไลน์ เป็นเรื่องที่ อย. กำหนด ถ้าไม่แน่ใจว่าสินค้าของคุณต้องทำอะไรบ้าง ถามไปที่ อย. โดยตรงจะได้คำตอบที่ใช้ได้จริงที่สุดครับ

ทำไมเริ่มก่อนถึงได้เปรียบ

ข้อมูลล็อตมีค่าก็ต่อเมื่อมันถูกบันทึกไว้ก่อนวันที่ต้องใช้ครับ ถ้าคุณเริ่มผูกออเดอร์กับล็อตวันนี้ อีกสามเดือนคุณจะมีประวัติสามเดือนที่ค้นได้ ถ้าเริ่มวันที่มีข่าว คุณจะมีประวัติศูนย์วัน

อีกเรื่องที่สะสมตามเวลาคือความเชื่อใจ ลูกค้าที่เคยได้รับข้อความจากร้านว่า "ล็อตที่คุณได้รับมาจากฟาร์มนี้ รับเข้าวันนี้" แม้ในวันที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น จะจำได้ว่าร้านนี้ใส่ใจ วันที่มีข่าว เขาจะเลือกถามร้านคุณก่อนที่จะเลิกซื้อ

เวอร์ชันขั้นต่ำที่ร้านเล็กควรมี

ถ้ายังไม่พร้อมลงทุนเยอะ เริ่มจากสามอย่างนี้ก็พอครับ หน้าสินค้าที่บอกแหล่งที่มา วันรับเข้า และวิธีเก็บกับวิธีปรุงพร้อมลิงก์ไปหาหน่วยงาน ช่องเลขล็อตในหน้าจัดการออเดอร์ที่คนแพ็กของกรอกทุกครั้ง และรายชื่อลูกค้าที่ยินยอมรับข้อความ ซึ่งดึงออกมาตามล็อตได้

สามอย่างนี้ทำให้คุณตอบคำถามทั้งสามข้อตอนต้นบทความได้แล้ว ที่เหลือค่อยเติมตามขนาดของร้าน

เครื่องมือจริงที่ใช้คู่กันได้

ฝั่งไทยมีระบบที่ทำเรื่องตรวจสอบย้อนกลับอยู่แล้วครับ สำนักงานมาตรฐานสินค้าเกษตรและอาหารแห่งชาติ (มกอช.) มีระบบ QR Trace on Cloud ที่ให้เกษตรกร กลุ่มเกษตรกร วิสาหกิจชุมชน สหกรณ์ และผู้ประกอบการ บันทึกข้อมูลแหล่งที่มาแล้วสร้าง QR Code ติดบนบรรจุภัณฑ์ ครอบคลุมทั้งผักผลไม้ ข้าว ไข่ ประมง ปศุสัตว์ และสินค้าแปรรูป ตามข่าวประชาสัมพันธ์ของ มกอช. เมื่อเมษายน 2566 การอบรมที่จัดขึ้นเป็นของผู้ผลิตที่ได้รับรอง GAP, Organic Thailand หรือ GMP ส่วนเงื่อนไขการสมัครและค่าใช้จ่ายในปัจจุบัน ข่าวไม่ได้ระบุไว้ ต้องสอบถามกับ มกอช. โดยตรงครับ

ถ้าฟาร์มที่คุณรับของมาใช้ระบบนี้อยู่แล้ว หน้าสินค้าบนเว็บของคุณก็ใส่ลิงก์หรือรูป QR ของล็อตนั้นไว้ได้เลย ลูกค้าจะเห็นข้อมูลจากต้นทางโดยไม่ต้องเชื่อคำพูดของร้านอย่างเดียว

ส่วนตัวอย่างฝั่งที่เกิดเรื่องแล้ว ประกาศเรียกคืนของ US FDA ที่เล่าไปข้างบนเป็นเอกสารเปิดที่ใครก็อ่านได้ ลองอ่านดูสักครั้งจะเห็นว่าข้อมูลที่ร้านควรมีติดมือคืออะไรบ้าง

แผน 5 ขั้น เริ่มได้ในสัปดาห์นี้

1. เปิดใบส่งของล่าสุดของสินค้าขายดี 5 ตัว แล้วจดชื่อฟาร์มหรือแหล่งที่มา จังหวัด และมาตรฐานที่ฟาร์มได้รับ

2. เพิ่มข้อมูลแหล่งที่มา วันรับเข้า และวิธีเก็บรักษาลงในหน้าสินค้าทั้ง 5 ตัว พร้อมลิงก์คำแนะนำการปรุงจากหน่วยงานที่ออกคำแนะนำ

3. ตั้งรูปแบบเลขล็อตง่ายๆ เช่น วันที่รับเข้าตามด้วยรหัสฟาร์ม แล้วให้คนแพ็กของกรอกทุกออเดอร์

4. ถามลูกค้าตอนสั่งซื้อว่ายินยอมให้ร้านติดต่อเรื่องสินค้าที่ซื้อทางไหน แล้วเก็บไว้คู่กับออเดอร์

5. ซ้อมหนึ่งครั้ง ลองค้นว่าล็อตของสัปดาห์ที่แล้วส่งไปให้ใครบ้าง แล้วจับเวลาดูว่าใช้กี่นาที

วัดผลยังไงว่าได้ผล

ตัวเลขที่ควรดูก่อนเลยคือเวลาที่ใช้ตอบคำถาม "ล็อตนี้ส่งไปให้ใครบ้าง" จากการซ้อมในขั้นที่ 5 ถ้าวันแรกใช้ครึ่งชั่วโมง แล้วเดือนถัดไปเหลือไม่ถึงนาที แปลว่าระบบทำงานแล้วครับ

อีกตัวเลขที่บอกอะไรได้เยอะคือคำถามในแชท ลองนับดูว่าในหนึ่งสัปดาห์มีลูกค้าถามเรื่องแหล่งที่มาหรือความสดกี่ครั้ง หลังใส่ข้อมูลบนหน้าสินค้าแล้ว คำถามพวกนี้ควรลดลง เพราะลูกค้าเจอคำตอบเองก่อนจะทักมา

ส่วนสัดส่วนลูกค้าที่กลับมาซื้อซ้ำนั้นต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะเห็น และมีปัจจัยอื่นปนอยู่เยอะ อย่าเพิ่งสรุปจากเดือนเดียวนะครับ ถ้าอยากให้ความเชื่อใจนี้มองเห็นได้บนหน้าเว็บด้วย บทความเรื่องการแสดงรีวิวลูกค้าบนเว็บไซต์มีวิธีเลือกที่วางให้ช่วยปิดการขายได้จริงครับ

กลับไปที่แผงผักเจ้าประจำ

แม่ค้าคนนั้นไม่ได้มีระบบอะไรซับซ้อนเลยครับ เธอแค่รู้ว่าของมาจากไหน จำได้ว่าใครซื้ออะไร และกล้าบอกลูกค้าตรงๆ เมื่อมีอะไรไม่ปกติ ร้านออนไลน์ทำแบบเดียวกันได้ แค่ต้องให้หน้าเว็บกับระบบหลังร้านช่วยจำแทนเรา

ถ้าคุณขายของสดอยู่แล้วและอยากรู้ว่าการมีเว็บของตัวเองต่างจากการขายผ่านแชทอย่างเดียวตรงไหนบ้าง ลองอ่านข้อดีข้อเสียของการมีเว็บไซต์สำหรับร้านขายของออนไลน์ก่อนก็ได้ครับ และถ้าอยากเริ่มเก็บข้อมูลลูกค้าให้เป็นระบบมากขึ้นอีกขั้น บทความเรื่องระบบ CRM สำหรับ SMEอธิบายไว้ละเอียดครับ

ถ้าคุณอยากได้ระบบรับออเดอร์ที่ผูกล็อตสินค้ากับลูกค้าได้ตั้งแต่ตอนแพ็กของ ลองดูบริการทำระบบหลังบ้านของ TumWebSME ว่าทำอะไรได้บ้าง แล้วทักมาเล่าเรื่องร้านของคุณให้เราฟังได้เลยครับ เราจะช่วยคิดว่าร้านขนาดคุณควรเริ่มจากตรงไหน

ช่องทางการติดตาม TumWebSME

ติดตามสาระความรู้เรื่องการทำเว็บไซต์และการตลาดออนไลน์ได้ที่:

• Facebook: TumWebSME รับทำเว็บไซต์ธุรกิจ

• Instagram: @tumwebsme

• TikTok: @tumwebsme

• YouTube: TumWebSME

ติดต่องานและสอบถามบริการ

• 088-983-9386 (คุณพลอย)

• 099-856-3198 (คุณแสนนาน)